“คนรวยเพราะขยัน คนจนเพราะขี้แพ้” มายาคตินี้เป็นธรรมดีแล้วหรือ ? ในเมื่อแม้แต่การมี “ความฝัน” ก็ต้องมีต้นทุน

ผู้คนในประเทศที่ “คนเท่ากัน” มองคนเป็นคน เชื่อเรื่อง “มนุษยธรรม” มากกว่าเชื่อว่าคนเกิดมาไม่เท่ากันเพราะ “กรรมบันดาล” ตระหนักดีว่า…ก่อนที่ผู้คนจะสามารถไขว่คว้าฝัน และทำสิ่งที่รักได้ ต้องมีพื้นหายใจก่อน
เพราะคนเราจะไม่สามารถมีกะจิตกะใจคิดถึง “ความฝัน” งานอดิเรก เอ็นจอยกับสิ่งที่ตัวเองรัก สร้างผลงานศิลปะ หรือคิดโครงการธุรกิจใดๆ ได้เลย ในขณะที่ท้องยังไม่อิ่ม และก็ยังไม่รู้ว่าเย็นนี้จะมีข้าวกินไหม ทั้งยังมีห่วงให้กังวลว่าเดือนนี้จะมีเงินพอจ่ายค่าเช่าห้องหรือเปล่า หรือถ้าเกิดวันใดป่วยขึ้นมาจะหาเงินที่ไหนไปจ่ายค่ารักษาพยาบาล